Mówiłam…

Wczoraj siedziałam cały czas w domu… Nie bardzo mogłam znaleźć sobie miejsca i zajęcia, choć na to ostatnie nie powinnam narzekać… tylko trzeba było się zabrać. Łatwo powiedzieć gorzej wykonać… Spojrzałam na leżącą stertę książek, porozrzucanych po całym pokoju, no tak przecież jak leżą na półce to ja zapomnę co mam zrobić, a tak, zawsze sobie przypomnę… Już od jakiegoś czasu chodzi za mną taka piosenka… Nucę sobie ją czasem pod nosem, a nawet czasem głośno aż mój biedny pies wtedy uważnie mnie się zaczyna przyglądać… pewnie po swojemu myśląc, że pani jego zwariowała… Ale ze mną jest wszystko ok., w jak najlepszym porządku… Bo ja czasem mówię żartem….
„Powiedziałam, że do ciebie przyjdę - nie przyszłam
Tłumaczyłam, że nie zapominam – no nie wiem…
Powiedziałam, że już nie pamiętam – a jakże !!!
Powiedziałam: Cóż nie jestem święta!! – to fakt , że…
Powiedziałam: Już nie będę czekać – czekałam
Bo czasami chce się do człowieka – ja chciałam!!!!
Jak wiele każdego dnia w człowieku rodzi się przeciwności, czarne nie musi być czarne, a białe wcale nie musi być białe. Wszechobecna szarość codzienności, zmienia się w kolorową tęczę każdego dnia, kiedy tylko wiemy , czego nam tak naprawdę brakuje, czego tak naprawdę pragniemy, czego za wszelka cenę chcemy….
Mówiłam, że nie będę kochać – kocham!!!
Mówiłam, że nie będę tęsknić – tęsknię!!!
Mówiłam, że nie będę czekać – czekam!!!!
Bo czasami chce się do człowieka…….
A wtedy…
Nie pisze się listu na brzozowej korze, na niebieskim szkle, nie pisze się listu za morze, za ostatnią mgłę… Nie odkochuje się na amen, nie odkochuje się z całych sił, tylko na drodze razem zostawia się pył, nie szuka się dziury w niebie, nie rozgląda się tu i tam, po co skoro ma się siebie???? A to wystarcza Nam.